เมืองใหม่ ชีวิตใหม่
Pim moves from the provinces to Bangkok — learning the city's rhythm and adapting.
Read in Thai · Show English for the translation
วันแรกที่ย้ายเข้าคอนโดแถวอโศก ผมยืนมองรถไฟฟ้าแล้วรู้สึกทั้งตื่นเต้นและโดดเดี่ยว
wan râaek tîi yáai kâo kawn-doo tǎae à-sòk pǒm yuen mong rót-fai-fáa lɛ́ɛo rúu-sʉ̀k táng dtùen-dtên lɛ́ dòot-dìao
เสียงเมืองดังกว่าบ้านเกิด แต่ก็มีจังหวะของมันเอง
sǐiang mueang dang gwàa bâan-gə̀ət dtàae gâw mii jang-wà kǎwng man eeng
สัปดาห์แรกผมหลงทางในห้างและกดสถานีผิดบ่อยครั้ง
sàp-daa râaek pǒm lǒng taang nai hâang lɛ́ gòt sà-tǎa-nii pìt bàwy kráng
แม่โทรมาถามทุกเย็น ว่ากินข้าวหรือยัง นอนพอไหม
mɛ̂ɛ too maa tǎam túk yen wâa gin kâao rǔu yang nawn pɔɔ mǎi
ผมตอบว่าสบาย แต่ในใจยังคิดถึงข้าวแกงร้านประจำ
pǒm dtàwp wâa sà-baai dtàae nai jai yang kít tǔng kâao-gaaeng ráan bprà-jam
ที่ทำงานใหม่มีคนเก่งรอบตัว ทำให้รู้สึกต้องพิสูจน์ตัวเอง
tîi tam-ngaan mài mii kon gèng ráwp dtua tam hâi rúu-sʉ̀k dtâwng pí-sùut dtua-eeng
เพื่อนเก่าบอกว่าอย่าเพิ่งตัดสินเมืองภายในเดือนเดียว
pûean gào bàwk wâa yàa pʉ̂ng dtàt-sǐn mueang pai-nai duean diaao
ผมเริ่มหาจังหวะเล็กๆ ที่ทำให้เมืองรู้สึกเป็นบ้าน
pǒm rôem hǎa jang-wà lék lék tîi tam hâi mueang rúu-sʉ̀k bpen bâan
เช้าวันเสาร์ไปตลาดนัด คุยกับแม่ค้า แล้วซื้อผลไม้ตามฤดูกาล
cháao wan-sǎo bpai dtà-làat-nát kui gàp mâae-káa lɛ́ɛo súue pǒn-lá-máai dtaam rúu-duu-gaan
เย็นวันพุธวิ่งที่สวนลุมพินีจนเหงื่อออก แล้วใจเบาขึ้น
yen wan-pút wîng tîi sǔan lum-pí-nii jon nùea àwk lɛ́ɛo jai bao kʉ̂n
ค่อยๆ ผมจำชื่อเพื่อนบ้านและรปภ. ที่ลิฟต์ได้
kâwy kâwy pǒm jam chûue pûean-bâan lɛ́ raw-paw-paw tîi líf dâai
วันหนึ่งตอนฝนตกหนัก เพื่อนร่วมงานยื่นร่มให้โดยไม่พูดมาก
wan nùeng dton fǒn dtòk nàk pûean rûam ngaan yʉ̂ʉn rôm hâi dooi mâi pûut mâak
ท่าทางเล็กๆ นั้นทำให้รู้สึกว่าไม่ได้ยืนคนเดียว
tâa-taang lék lék nán tam hâi rúu-sʉ̀k wâa mâi dâai yuen kon diaao
ผมยังคิดถึงบ้านเกิด แต่ก็เริ่มรักมุมเงียบของเมืองใหญ่
pǒm yang kít tǔng bâan-gə̀ət dtàae gâw rôem rák mum ngîap kǎwng mueang yài
ชีวิตใหม่ไม่ได้แปลว่าทิ้งชีวิตเก่า
chii-wít mài mâi dâai bplae wâa tíng chii-wít gào
มันคือการขยายวงของสิ่งที่เราเรียกว่าบ้าน
man keu gaan kà-yǎai wong kǎwng sìng tîi rao rîiak wâa bâan
และในวันที่เหนื่อย ผมยังเปิดเพลงลูกทุ่งเบาๆ เพื่อเตือนตัวเองว่ามาจากไหน
lɛ́ nai wan tîi nùeai pǒm yang bpə̀ət pleeng lûuk-tûng bao bao pʉ̂ua dteuan dtua-eeng wâa maa jàak nǎi
เพราะเมืองใหม่จะสวยขึ้น เมื่อเรามีรากที่มั่นคงพอจะยืดได้
práw mueang mài jà sǔay kʉ̂n mûea rao mii râak tîi mân-kong pɔɔ jà yʉ̂ʉt dâai