เทศกาลดนตรี
Pim attends a riverside music festival — contemporary culture and roots.
Read in Thai · Show English for the translation
แสงไฟสะท้อนผิวน้ำโขง ขณะเวทีเปิดด้วยเสียงพิณและกลอง
sǎaeng fai sà-táwn pǐu náam kǒong kà-ná wee-tii bpə̀ət dûay sǐiang pin lɛ́ glaawng
ฝูงชนหนาแน่นแต่บรรยากาศไม่ก้าวร้าว มีแต่รอยยิ้มและกลิ่นอาหารอีสาน
fǔung-chon nǎa-nâaen dtàae ban-yaa-gàat mâi gâao-ráao mii dtàae raai yím lɛ́ glìn aa-hǎan ii-sǎan
ศิลปินรุ่นใหม่ร้องเพลงลูกทุ่งแนวอินดี้ ทำให้คนทุกวัยร้องตาม
sǐn-lá-bin rûn mài ráwng pleeng lûuk-tûng nɛɛ in-dìi tam hâi kon túk wai ráwng dtaam
ดิฉันยืนข้างคุณยายที่ปรบมือตามจังหวะอย่างตั้งใจ
dì-chǎn yuen kâang kun-yaai tîi bpròp-mue dtaam jang-wà yàang dtâng-jai
เธอบอกว่าเมื่อก่อนฟังวิทยุในนา วันนี้ฟังสดข้างแม่น้ำ
tooie bàwk wâa mûea gàwn fang wít-tá-yu nai naa wan-níi fang sòt kâang mâae-náam
ประโยคนั้นเชื่อมรุ่นต่อรุ่นโดยไม่ต้องใช้คำว่า มรดก
bprà-yòok nán chʉ̂am rûn dtàw rûn dooi mâi dtâwng chái kam wâa maaw-rá-dòk
กลางงานมีแผงงานฝีมือและหนังสือกวีท้องถิ่น
glaang ngaan mii pǎaeng ngaan fǐi-mue lɛ́ nǎng-sǔu gà-wii táwng-tìn
ดิฉันซื้อสมุดบันทึกปกผ้าไหม แล้วจดความรู้สึกไว้สองสามบรรทัด
dì-chǎn súue sà-mùt ban-túek bpòk pâa-mǎi lɛ́ɛo jòt kwaam-rúu-sʉ̀k wái sǎawng sǎam ban-tát
ว่าดนตรีที่ดีไม่ได้ทำให้ลืมบ้าน แต่ทำให้คิดถึงบ้านอย่างมีแรง
wâa don-dtrii tîi dii mâi dâai tam hâi lʉʉm bâan dtàae tam hâi kít tǔng bâan yàang mii rɛɛng
ใกล้เที่ยงคืน ลมจากแม่น้ำพัดเย็นจนผู้คนสวมเสื้อกันหนาวบางๆ
glâi tîang-keun lom jàak mâae-náam pát yen jon pûu-kon sǔam sûea gan-nǎao baang baang
ศิลปินปิดงานด้วยเพลงช้า แล้วขอให้ทุกคนหันไปมองน้ำสักครู่
sǐn-lá-bin bpìt ngaan dûay pleeng cháa lɛ́ɛo kǎw hâi túk kon hǎn bpai mong náam sàk krûu
ความเงียบหนึ่งนาทีนั้นดังกว่าเสียงปรบมือ
kwaam-ngîap nùeng naa-tii nán dang gwàa sǐiang bpròp-mue
เดินกลับที่พัก ดิฉันยังได้ยินเสียงสะท้อนจากฝั่งลาวจางๆ
dəən glàb tîi-pák dì-chǎn yang dâai yin sǐiang sà-táwn jàak fàng laao jaang jaang
พรมแดนบนแผนที่ชัด แต่เสียงเพลงทำให้พรมแดนบางลง
prom-dɛɛn bon pɛɛn-tîi chát dtàae sǐiang pleeng tam hâi prom-dɛɛn baang long
เช้าวันรุ่งขึ้น เมืองกลับเป็นตลาดเช้าเหมือนทุกวัน
cháao wan rûng kʉ̂n mueang glàb bpen dtà-làat cháao mǔean túk wan
แต่ในหูของดิฉัน ยังมีจังหวะพิณเดินตาม
dtàae nai hǔu kǎwng dì-chǎn yang mii jang-wà pin dəən dtaam
นั่นคือพลังของเทศกาล ที่เปลี่ยนเมืองชั่วคราวแล้วทิ้งรอยไว้ในคน
nân keu pa-lang kǎwng têet-sà-gaan tîi bplìan mueang chûa-kraao lɛ́ɛo tíng raai wái nai kon
และรอยนั้น อาจกลายเป็นแรงบันดาลใจที่เงียบแต่ยาวนาน
lɛ́ raai nán àat glaai bpen rɛɛng ban-daan-jai tîi ngîap dtàae yaao-naan